Κάποτε τα απογεύματα οι αυλές γέμιζαν με σκαμνάκια και γειτόνισσες.
- Κάποτε όλη η γειτονιά ήταν μια μεγάλη οικογένεια.
- Κάποτε οι πόρτες των σπιτιών μας ήταν ολημερίς ξεκλείδωτες.
- Κάποτε οι αλάνες γέμιζαν από παιδιά που χόρταιναν παιχνίδια.
- Κάποτε σ’ όλα τα σπίτια ζούσαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μαζί μας, γιατί η προσφορά τους ήταν ανεκτίμητη.
- Κάποτε κοκκινίζαμε από ντροπή όταν συναντούσαμε κάποιον μεγαλύτερο στο δρόμο.
Μερικές από τις στιγμές της ζωής μας στις μικροκοινωνίες τότε, γιατί σήμερα οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί παρ’ ότι ζούνε πολλοί μαζί σε πολυκατοικίες, που δεν λένε ούτε «καλημέρα» μεταξύ τους.
Η ζωή σήμερα είναι με το άγχος της καθημερινότητας, για την απόκτηση υλικών αγαθών που όπως διαπιστώσαμε, δεν φέρουν την ψυχική γαλήνη και την πραγματική ευτυχία.
Τελικά ποιά ζωή πρέπει να ζήσουμε και να ακολουθήσουμε, όταν βλέπουμε ότι κι αυτοί που έφτασαν στην κορωνίδα της ζωής, όπως την εμφανίζουν και την προβάλλουν σήμερα, ή την απλοϊκή τη ζωή «πού ’χει περίσσιες χάρες», που λέει ο Κρυστάλλης;
Αν δεν ακούμε το Ευαγγέλιο, τις Γραφές και τους φιλοσόφους ας ενστερνιστούμε τα ανωτέρω. Στα στερνά του κατάλαβε ότι με τα υλικά αγαθά που απέκτησε και ήταν τόσα πολλά που όμως δεν μπόρεσε να αγοράσει χρόνο για τη ζωή που είναι μικρή όπως και για τον ίδιο λίγη. Δεν είναι η φύση του χρήματος να χαρίζει ευτυχία. Το χρήμα μπορεί να αγοράσει πόθο, έλξη και εξουσία αλλά όχι αγάπη.
Αλλά και χωρίς χρήματα κι όσο φτωχός και αν είσαι:
- Με το πρόσωπο μπορείς να δώσεις στους άλλους ένα χαμόγελο
- Με το στόμα μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις τους άλλους
- Με την καρδιά μπορείς να δώσεις αγάπη
- Με το σώμα μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους
Άρα η φτώχεια του πνεύματος είναι η πραγματική φτώχεια!
Ας ευχηθούμε να μας γίνουν μάθημα τα ανωτέρω και να θυμόμαστε η ζωή είναι μικρή και λίγη και ας μην την αναλίσκουμε σε υλικά αγαθά και μόνο δεν φέρουν την ευτυχία αλλά μια εφήμερη ικανοποίηση του ΕΓΩ…
Πηγή:proinoslogos.gr( αποσπάσματα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου