Όλα τα συστήματα έχουν στη ζωή τους τις περιόδους: α) της δημιουργίας, β) της κανονικής λειτουργίας, γ) της κρίσης και τέλος δ) της προσπάθειας επαναφοράς στην κανονικότητα. Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με το δικό μας πολιτικό σύστημα (μετά το 1974).
Κάποτε τα απογεύματα οι αυλές γέμιζαν με σκαμνάκια και γειτόνισσες.
- Κάποτε όλη η γειτονιά ήταν μια μεγάλη οικογένεια.
- Κάποτε οι πόρτες των σπιτιών μας ήταν ολημερίς ξεκλείδωτες.
- Κάποτε οι αλάνες γέμιζαν από παιδιά που χόρταιναν παιχνίδια.
- Κάποτε σ’ όλα τα σπίτια ζούσαν οι γιαγιάδες και οι παππούδες μαζί μας, γιατί η προσφορά τους ήταν ανεκτίμητη.
- Κάποτε κοκκινίζαμε από ντροπή όταν συναντούσαμε κάποιον μεγαλύτερο στο δρόμο.
Μερικές από τις στιγμές της ζωής μας στις μικροκοινωνίες τότε, γιατί σήμερα οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί παρ’ ότι ζούνε πολλοί μαζί σε πολυκατοικίες, που δεν λένε ούτε «καλημέρα» μεταξύ τους.
Η ζωή σήμερα είναι με το άγχος της καθημερινότητας, για την απόκτηση υλικών αγαθών που όπως διαπιστώσαμε, δεν φέρουν την ψυχική γαλήνη και την πραγματική ευτυχία.
Τελικά ποιά ζωή πρέπει να ζήσουμε και να ακολουθήσουμε, όταν βλέπουμε ότι κι αυτοί που έφτασαν στην κορωνίδα της ζωής, όπως την εμφανίζουν και την προβάλλουν σήμερα, ή την απλοϊκή τη ζωή «πού ’χει περίσσιες χάρες», που λέει ο Κρυστάλλης;
Αν δεν ακούμε το Ευαγγέλιο, τις Γραφές και τους φιλοσόφους ας ενστερνιστούμε τα ανωτέρω. Στα στερνά του κατάλαβε ότι με τα υλικά αγαθά που απέκτησε και ήταν τόσα πολλά που όμως δεν μπόρεσε να αγοράσει χρόνο για τη ζωή που είναι μικρή όπως και για τον ίδιο λίγη. Δεν είναι η φύση του χρήματος να χαρίζει ευτυχία. Το χρήμα μπορεί να αγοράσει πόθο, έλξη και εξουσία αλλά όχι αγάπη.
Αλλά και χωρίς χρήματα κι όσο φτωχός και αν είσαι:
- Με το πρόσωπο μπορείς να δώσεις στους άλλους ένα χαμόγελο
- Με το στόμα μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις τους άλλους
- Με την καρδιά μπορείς να δώσεις αγάπη
- Με το σώμα μπορείς να βοηθήσεις τους άλλους
Άρα η φτώχεια του πνεύματος είναι η πραγματική φτώχεια!
Ας ευχηθούμε να μας γίνουν μάθημα τα ανωτέρω και να θυμόμαστε η ζωή είναι μικρή και λίγη και ας μην την αναλίσκουμε σε υλικά αγαθά και μόνο δεν φέρουν την ευτυχία αλλά μια εφήμερη ικανοποίηση του ΕΓΩ…
Πηγή:proinoslogos.gr( αποσπάσματα)
Ο STEVE Jobs (ιδρυτής της Apple) είπε στο κρεβάτι του Νοσοκομείου:
«…Έφτασα στην κορυφή του επιχειρηματικού κόσμου. Στους άλλους η ζωή μου είναι η επιτομή της επιτυχίας.
Τα υλικά αγαθά μπορούν να βρεθούν. Αλλά υπάρχει κάτι που έχει χαθεί, δεν μπορείς να το βρεις ξανά: «Η ΖΩΗ».
«Το βιβλίο της υγιούς Ζωής».
Εκτίμησε την αγάπη για την οικογένειά σου, για το σύντροφό σου και τους φίλους σου. Όσο μεγαλώνουμε, συνήθως, γινόμαστε σοφότεροι και σιγά-σιγά καταλαβαίνουμε πως, είτε φοράς ένα ρολόι 300 euro είτε των 30, και τα δύο λένε την ίδια ώρα.
Οι κινητοποιήσεις των αγροτών και κτηνοτρόφων τις μέρες αυτές, με τη συμπαράσταση και άλλων φορέων πρωτογενούς παραγωγής (αλιέων, μελισσοκόμων), με τη μαζικότητα, αλλά και την αποφασιστικότητα που τις χαρακτηρίζει, μας υπενθυμίζουν ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, το οποίο παρά τις κατά καιρούς υποσχέσεις των αρμόδιων κυβερνητικών φορέων, παραμένει άλυτο.
Πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω για το αγαπημένο μου θέμα πώς θα μπορούσαν να ξαναζωντανέψουν τα χωριά μας...
Σε άρθρο του ΑΠΕ-ΜΠΕ διαβάζω για δεκαέξι νέους από την Αθήνα και την Σπάρτη που έφυγαν από την αστική ζωή με προορισμό την Βαμβακού Λακωνίας, ένα μικρό γραφικό χωριό στις πλαγιές του Πάρνωνα, σε υψόμετρο 903 μ. και με μόλις εννέα εναπομείναντες μόνιμους κατοίκους. Ονόμασαν την περιπέτεια τους «Vamvakou Revival», δηλαδή η αναβίωση της Βαμβακούς, και με την ηθική και οικονομική υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), σύστησαν το 2018 έναν οργανισμό «για την αναζωογόνηση του τόπου με εφόδια την ιστορία, το ανθρώπινο κεφάλαιο και τον φυσικό πλούτο της περιοχής», όπως οι ίδιοι λένε.
Στα χωριά μας, όπως σε όλη την επαρχία, η κατάσταση ήταν ανέκαθεν δύσκολη. Οι νέοι πάντα έφευγαν, καθώς δουλειές δεν υπήρχαν. Μετά ήρθε η πυρκαγιά που επηρέασε, όχι μόνο τα χωριά που κάηκαν, αλλά όλη την Ηλεία.
Ειδικά μετά το 2007, τα χωριά μας ερήμωσαν. Η τελευταία απογραφή εκπέμπει sos. Αυτή την εικόνα αντικρίζω και ο ίδιος σχεδόν σε κάθε χωριό. Την τελευταία εβδομάδα όμως, νιώθω σαν να βρίσκομαι σε κάποιον άλλον τόπο. Τα χωριά έχουν γεμίσει οικογένειες που ήρθαν για Πάσχα στο «πατρικό».
